Zygmunt I Stary, kiedy 1 stycznia 1507 roku wstępował na tron Polski, zastał zadłużony kraj i pusty skarbiec. Jednak na drodze ustępstw wobec szlachty, która w zamian za większe swobody i przywileje godziła się na nakładanie kolejnych podatków i trybutów, obciążających w rzeczywistości głównie niższe warstwy społeczeństwa - chłopstwo i mieszczan, udało mu się zapełnić skarbiec i zdobyć środki na utrzymanie niezbędnej wówczas armii.

Zagrożenie ze strony Wołochów, Tatarów i Turków, rewolta protestancka w Gdańsku w 1525 - wszystko to miało wielki wpływ zarówno na prowadzoną przez króla z dynastii Jagiellonów, który starał nie wikłać się w kilka wojen równocześnie, politykę wewnętrzną jak i zewnętrzną. Do największych jego osiągnięć na polu tej ostatniej zaliczyć należy zakończenie ciągnącego się przez wiele wieków - od roku 1226 - konfliktu Polski z Krzyżakami. Rycerze Zakonu Najświętszej Marii Panny Domu Niemieckiego, których potęga została złamana w roku 1410 w bitwie pod Grunwaldem przez Władysława Jagiełłę, usadowiwszy się w Prusach nadal nękali Polskę. Rozwiązanie tego problemu znalazł dopiero Zygmunt I Stary - po kolejnej wojnie polsko-pruskiej, zakończonej zwycięstwem Polaków, państwo krzyżackie zostało przekształcone w organizm świecki, zaś Wielki Mistrz Zakonu, książę Albrecht Hohenzollern, w roku 1525 złożył na Rynku w Krakowie hołd lenny polskiemu władcy. W ten sposób zakończył się trwający od trzystu lat konflikt.

Czy wiesz, że... Do historii przeszedł także błazen króla Zygmunta - Stańczyk. Staś Gąska (tak bowiem nazywał się w rzeczywistości) był nie tylko trefnisiem, bawiącym władcę żartami i facecjami, lecz także głosem krytyki, której pod płaszczykiem dowcipu nie wahał się poddać króla. Jako jeden z nielicznych dostrzegał niebezpieczeństwo, jakie niosą za sobą ustępstwa Zygmunta wobec polskiej szlachty. Zadumany nad losem Polski Stańczyk został uwieczniony na jednym z najsłynniejszych obrazów dziewiętnastowiecznego polskiego malarza - Jana Matejki.

Król Zygmunt był jednak nie tylko bardzo sprawnym politykiem. Polacy pamiętają go przede wszystkim jako wielkiego mecenasa sztuki. Dzięki niemu i jego małżonce, pochodzącej z włoskiego rodu Sforzów królowej Bonie, do Polski zawitał Renesans. Im właśnie zawdzięczamy przebudowę Zamku Królewskiego w Krakowie, gdzie powstała między innymi perła renesansowej architektury - Kaplica Zygmuntowska. Królewska para sprowadzała także do Polski dzieła sztuki z całej Europy. To właśnie Zygmunt I na Zamku Wawelskim zaczął gromadzić jedną z największych na świecie kolekcji przywożonych z Francji ozdobnych arrasów. W ciągu dwudziestu lat - syn króla, Zygmunt August, kontynuował bowiem dzieło ojca - do Polski przybyło 356 cennych tkanin. Do dziś 136 z nich nadal wisi w królewskich komnatach na Wawelu. Zygmunt Stary był także fundatorem wiszącego po dziś dzień na najwyższej wieży Katedry Wawelskiej dzwonu, zwanego Dzwonem Zygmunta. Jego dźwięk słychać tylko podczas najważniejszych uroczystości państwowych i kościelnych i jest on symbolem niepodległości i niezawisłości polskiego narodu.

Zygmunt Stary, zmarły 1 kwietnia 1548 roku, przeszedł do historii jako król dobry i sprawiedliwy. Cieszył się dużym autorytetem i popularnością wśród swoich poddanych. Po jego śmierci rządy w kraju objął Zygmunt II August, który jednak nie pozostawił potomka. Tym samym wymarła panująca w Polsce od 1384, kiedy to na tron wstąpił Władysław Jagiełło, dynastia Jagiellońska.