 |
Zbigniew Herbert (1924-1998) - poeta, eseista, dramatopisarz. Urodzony we Lwowie, żołnierz Armii Krajowej. Skończył prawo i ekonomię. Jako poeta debiutował w 1950 na łamach „Tygodnika Powszechnego”, a pierwszą książkę poetycką „Struna światła” wydał w 1956 roku. Jego twórczość nawiązuje do korzeni kultury europejskiej. Był członkiem redakcji miesięcznika „Poezja” oraz konspiracyjnego pisma „Zapis”; współpracował z „Zeszytami literackimi”. W latach 80 Herbert był sztandarowym poetą polskiej opozycji. Do najbardziej znanych utworów można zaliczyć wiersze o Panu Cogito (1974), Hermes, Pies i gwiazda (1957), Studium przedmiotu (1961), 18 wierszy (1983), Raport z oblężonego miasta (1983), Arkusz (1984), Elegia na odejście (1990), Rovigo (1992), Epilog burzy (1998). Herbert należy do najczęściej tłumaczonych polskich pisarzy. Od 1993 roku był członkiem American Academy of Arts and Sciences. Został uhonorowany wieloma oznaczeniami, nagrodami i tytułami: kawaler Orła Białego, Nagrody Fundacji im. Kościelskich w Genewie, Nagrody Fundacji A. Jurzykowskiego w Nowym Jorku, Nagrody „Solidarności”, Nagrody Węgierskiej Fundacji Księcia Gabora Bethlema, Nagrody im. Brunona Schulza ufundowanej przez amerykańską Fundacja Studiów Polsko-Żydowskich i amerykański Pen Club, Nagrody Miasta Münster. Sejm RP uchwalił rok 2008 rokiem Zbigniewa Herberta. |
Polska - Oficialny portal promocyjny Rzeczpospolitej Polskiej
wielkość czcionki A A A
