Polacy nie wyrzekli się myśli o pełnej niepodległości. Już w roku 1830, na fali ogólnoeuropejskiego sprzeciwu wobec decyzji Kongresu Wiedeńskiego, doszło w Królestwie do wybuchu zbrojnego powstania (Powstanie Listopadowe - 29 XI 1830), detronizacji cara i powołania Rządu Narodowego. Mimo początkowych sukcesów, zakończyło się ono porażką. Królestwo Polskie stało się integralną częścią Cesarstwa Rosyjskiego, a gospodarcze i polityczne osiągnięcia okresu 1815-1830 zostały zaprzepaszczone. Zlikwidowano Sejm. Kolejne powstania przynosiły kolejne klęski. Tak było w 1846 roku w Krakowie, gdzie władze stłumiły powstanie m.in. przy pomocy polskich chłopów (rabacja galicyjska), a Rzeczpospolitą Krakowską wcieliły do Austrii. Podobnie w 1848 roku porażką zakończyło się powstanie wielkopolskie. W czasie Wiosny Ludów Polacy obecni byli wszędzie tam, gdzie walczono z "ładem Świętego Przymierza": we Włoszech (Adam Mickiewicz i Wojciech Chrzanowski), Niemczech (Wiktor Heltman, Ludwik Mierosławski, Franciszek Sznajde), w Austrii (Józef Bem), na Węgrzech (Józef Bem, Henryk Dembiński, Józef Wysocki).
W sporze - walczyć czy współpracować z zaborcami - idea powstańcza zwyciężyła jeszcze raz w latach 60. Powstanie Styczniowe (1863-1865) zakończyło się jednak klęską tak porażającą, że na wiele lat zapomniano o zbrojnym odzyskaniu państwa.
This website require Adobe Flash Player 9+.
wielkość czcionki A A A
Z bronią o niepodległość
Kongres wiedeński, rysunek Jean Baptiste Isabey
Wzięcie Arsenału, obraz Marcina Zaleskiego
Rzeź galicyjska, obraz Jana Lewickiego
Scena z powstania styczniowego, obraz Tadeusza Ajdukiewicza
Powstańcy styczniowi, Walery Eljasz-Radzikowski
