Tadeusz Konwicki

Tadeusz Konwicki (ur. 1926) - prozaik, scenarzysta, reżyser. Urodził się w Wilnie, w czasie wojny walczył w Armii Krajowej, w antybolszewickiej partyzantce. Po wojnie przenosi się do Polski i w swojej twórczości literackiej propaguje idee socjalizmu działając w grupie „pryszczatych”, by skończyć na pozycji outsidera, który nie wiążąc się z żadną formacją tworzy na granicy cenzuralności państwa komunistycznego, bądź publikuje w podziemiu literackim. Do najważniejszych utworów literackich należy cykl powieści egzystencjalnych Sennik współczesny (1963), Wniebowstąpienie (1967), Nic albo nic (1971); aluzyjny para-dziennik Kalendarz i klepsydra (1976), antyreżimowy tryptyk "Kompleks polski" (1977), "Mała apokalipsa" (1979), "Rzeka podziemna, podziemne ptaki" (1984), para-pamiętnik "Wschody i zachody księżyca" (1982), powieści "Bohiń" (1987), "Czytadło" (1992), "Pamflet na siebie" (1995). W kinematografii uważany jest za jednego z ojców tzw. „Szkoły Polskiej”. Do jej powstania przyczynił się zarówno jako kierownik literackiego Zespołu Filmowego „Kadr” jak i reżyser filmów autorskich: "Ostatni dzień lata" (1958), "Zaduszki" (1961), "Salto" (1965). Wyreżyserował m.in. "Dolinę Issy" Czesława Miłosza (1982) oraz "Lawę" (1989, wg "Dziadów" Adama Mickiewicza). Konwicki jest członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich oraz laureatem wielu nagród, m.in. Państwowej Nagrody I stopnia, Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia, Krzyża Oficerskiego Orderu Odrodzenia Polski, nagrody Fundacji A. Jurzykowskiego w Nowym Jorku, Nagrody Polskiego PEN Clubu. W 2008 roku Kapituła Rady Języka Polskiego przyznała Konwickiemu tytuł Wielkiego Ambasadora Polszczyzny. Fot. www.filmweb.pl

Wyświetl w jakości normalnej