Jan Ignacy Niecisław Baudouin de Courtenay

Jan Ignacy Niecisław Baudouin de Courtenay (1845-1929) – najwybitniejszy polski językoznawca, jeden z najbardziej uznanych lingwistów na świecie. Studiował na Uniwersytecie Warszawskim, a także w Jenie, Pradze i Berlinie. Doktoryzował się w Lipsku. Wykładał na Uniwersytecie Jagiellońskim, w Tartu (dawniej Dorpacie), w Kazaniu. Był profesorem na Uniwersytecie Warszawskim. Jest twórcą „kazańskiej szkoły lingwistycznej” oraz prekursorem „praskiej szkoły fonologicznej”, autorem wielu prac naukowych, publikowanych w różnych językach. Autor m.in. O driewnie-polskom jazykie do XIV stoletija (1870), Próba teorii alternacji fonetycznych (1894), Zarys historii języka polskiego (1922); Spostrzeżenia nad językiem dziecka (1974). Członek Polskiej Akademii Umiejętności, współzałożyciel Polskiego Towarzystwa Językoznawczego. Także działacz społeczny na rzecz równouprawnienia płciowego i rasowego. Propagator esperanto.