Jadwiga Andegaweńska była trzecią z kolei córką węgierskiego króla Ludwika Wielkiego i Elżbiety Bośniaczki. Ojciec jej po bezpotomnej śmierci Kazimierza Wielkiego w 1370 roku wstąpił również na tron polski, gdyż jako wnuk króla Władysława Łokietka, który swoją córkę Elżbietę Łokietkównę wydał za Węgra Karola Roberta, miał największe prawa do sukcesji. Polska w jego zamysłach miała przypaść Marii, starszej siostrze Jadwigi, jednak po jego śmierci w 1382 roku stało się inaczej. Szlachta polska, duchowieństwo i mieszczaństwo związane ze zmarłym królem układami, na mocy których tron polski miał przypaść jego córce, nie chciała zaakceptować przyszłego męża Marii Zygmunta Luksemburskiego. Dlatego też zamiast niej królową Polski została w roku 1384 niespełna dziesięcioletnia Jadwiga. W ten oto sposób z jednej strony wywiązano się z obietnicy złożonej Ludwikowi Wielkiemu, z drugiej zaś zostały ochronione interesy polskich możnowładców.

Jadwiga zapisała się w historii Polski jako pierwsza i jedyna kobieta - król. Mimo że potocznie mówimy o niej "królowa", formalnie tytuł ten przysługiwał żonie króla i nie niósł ze sobą żadnych praw do sprawowania rządów w państwie. Polska władczyni natomiast była pełnoprawnym królem z pełnią przysługujących jej z tego tytułu obowiązków i przywilejów.

Młoda królowa rządziła z pomocą swoich doradców - małopolskich możnowładców - dwa lata. W tym okresie z jej czynnym udziałem doszło w 1385 roku do zawiązania unii polsko-litewskiej w Krewie, na mocy której Polska i Litwa miały się zjednoczyć poprzez małżeństwo polskiego króla - Jadwigi i litewskiego wielkiego księcia - Jagiełły. Warunkiem zawarcia małżeństwa miał być chrzest Litwina i włączenie jego księstwa do Królestwa Polskiego. Jagiełło, który po chrzcie przyjął imię Władysława, zobowiązał się także dążyć do odzyskania utraconego przez Polskę Pomorza.

W roku 1386 roku doszło do planowanego małżeństwa i od tego czasu oboje małżonkowie zasiadali na połączonych tronach Polski i Litwy, wspólnie podejmując dotyczące kraju decyzje. Jadwiga bowiem, nawet po ślubie brała czynny udział w życiu politycznym: doprowadziła do zgody Jagiełły i jego zbuntowanego brata Witolda, przejęła prowadzenie korespondencji z okupującymi Pomorze Krzyżakami, poprowadziła wyprawę na Ruś Halicką.

Polska królowa utrzymywała także własny, niezależny od męża dwór, otaczając się jako osoba gruntownie wykształcona i niezwykle pobożna uczonymi zarówno świeckim jak i duchownymi. Przyczyniła się także, z pomocą Jagiełły, do restauracji podupadającego Uniwersytetu Jagiellońskiego, oddając na ten cel wszystkie swoje klejnoty i kosztowności. Zasłynęła również jako fundatorka wielu kościołów, ołtarzy oraz kolegium psałterzystów przy Katedrze na królewskim zamku - Wawelu. Sama była posiadaczką spisanego specjalnie dla niej "Psałterza Floriańskiego", który jest jednym z pierwszych znanych zabytków piśmiennictwa polskiego.

Czy wiesz, że... Królowa Jadwiga była dwadzieścia trzy lata młodsza od swojego męża Władysława Jagiełły. Ponieważ przekazano jej, że książę litewski, którego wcześniej nie znała, jest zarówno z wyglądu jak i obyczajów barbarzyńcą, przed ślubem polska królowa wysłała na Litwę swojego zaufanego rycerza, Zawiszę z Oleśnicy, aby ten przekonał się, jaki w rzeczywistości jest jej przyszły mąż. Jagiełło przyjął Zawiszę ze zrozumieniem i aby ten mógł się upewnić co do jego osoby zabierał go ze sobą wszędzie, nawet do łaźni. Usłyszawszy szczegółowe sprawozdanie rycerza Jadwiga zgodziła się ostatecznie na ślub.

Jadwiga zmarła w roku 1399 podczas porodu. Miała wówczas zaledwie dwadzieścia pięć lat, a mimo to zapisała się w historii Polski jako dobra władczyni. Mimo że dopiero w roku 1986 została beatyfikowana w 1997 ogłoszona przez papieża Jana Pawła II świętą, jej osoba już przez jej współczesnych otaczana była szczególną czcią. Wedle legendy tuż przed zgonem przemówiła do niej figura Chrystusa umieszczona na ufundowanym przez nią ołtarzu bocznym w Katedrze Wawelskiej.