Ignacy Paderewski urodził się 6 listopada 1860 roku w Kuryłówce na Podolu. Był znanym na całym świecie pianistą i kompozytorem. Studia rozpoczął w roku 1872 w konserwatorium w Warszawie, a sześć lat później był na tej samej uczelni nauczycielem w klasie fortepianu. W roku 1881 wyjechał na dalsze studia do Berlina, gdzie u F. Kietla uczył się kompozycji, a następnie udał się do Wiednia, aby pod okiem T. Leszetyckiego doskonalić swoje umiejętności gry na fortepianie. Tam też w roku 1887 zadebiutował jako pianista, zdobywając światową sławę. Następnych dziewięć lat spędził podróżując i koncertując po całej Europie, Australii, Amerykach i Afryce. W końcu na stałe osiedlił się w roku 1896 w Riond Bosson w szwajcarskim Morges. Sześć lat później przeniósł się do Stanów Zjednoczonych.

Właśnie w Stanach rozpoczął Paderewski działalność polityczną. Pod koniec I wojny światowej, kiedy 5 sierpnia 1917 roku został utworzony w Lozannie Komitet Narodowy Polski (KNP), polski kompozytor został jego czynnym działaczem. Jego starania w Waszyngtonie przyniosły rezultaty: w 1918 roku prezydent Wilson w trzynastym punkcie swojego orędzia zmierzającego do zakończenia wojny w Europie ogłosił, że powinno zostać utworzone na powrót państwo polskie (w roku 1772 nastąpił I rozbiór Polski, która została podzielona między Rosję, Austrię i Prusy, w 1793 drugi, w 1795 zaś trzeci, po którym nasz kraj definitywnie zniknął z mapy Europy), zasiedlone przez rdzennie polską ludność i z dostępem do morza. 29 sierpnia 1918 roku wydany został dekret o anulowaniu traktatów rozbiorowych naszych ościennych sąsiadów, 3 czerwca zaś ogłoszone zostało uchwałą Konferencji Międzysojuszniczej utworzenie Państwa Polskiego, jednak bez wyraźnego określenia jego przyszłych granic. Fakt ten powodował ciągłe zatargi między byłymi zaborcami a nowym rządem Polski, który zresztą nie miał również poparcia polskiej emigracji, jak i części mocarstw europejskich.

Przybycie do Polski w drugi dzień Świąt Bożego Narodzenia 1918 roku Ignacego Paderewskiego, które zresztą zbiegło się w czasie z wybuchem powstania w Wielkopolsce, załagodziło powstałe konflikty. Z jego wyborem na premiera zgodziły się zarówno wszystkie siły polityczne w kraju jak i poza jego granicami, gdzie Paderewski już wcześniej był szanowany i ceniony nie tylko jako kompozytor i wirtuoz fortepianu ale i polityk. Jako polski premier i równocześnie minister spraw zagranicznych podpisał 28 czerwca 1919 roku Traktat Wersalski, na mocy którego w granicach Polski znalazły się Wielkopolska i Pomorze Gdańskie. Było to o wiele mniej, niż chcieli polscy delegaci, niemniej ziemie te stanowiły zalążek odrodzonego Państwa Polskiego.

W roku 1921 Paderewski wycofał się z polityki. Powrócił do niej jednak po dwudziestu prawie latach w czasie II wojny światowej, kiedy w roku 1940 został przewodniczącym Rady Narodowej w Londynie - emigracyjnego parlamentu polskiego. Zmarł 29 czerwca 1941 w Nowym Jorku. Pochowane na cmentarzu Arlington w Waszyngtonie prochy zostały w roku 1992 sprowadzone do Polski i złożone w Katedrze w Warszawie.

Czy wiesz, że... W roku 1948 w USA z inicjatywy zamieszkałych tam Polaków powstała w Nowym Jorku Fundacja im. Ignacego Paderewskiego, zajmująca się promocją kultury polskiej w Ameryce.

Ignacy Paderewski był jednak nie tylko politykiem. Nie można zapominać o jego twórczości kompozytorskiej oraz działalności filantropijnej. Zakochany w polskich Tatrach, gdzie często odwiedzał swojego przyjaciela, Tytusa Chałubińskiego, zbierał melodie Podhala, by stworzyć z nich "Album Tatrzański" - zbiór utworów na fortepian inspirowanych twórczością ludową. Wspierał także ideę budowy nowoczesnego sanatorium dla gruźlików pod Giewontem i był jednym z akcjonariuszy, która w 1902 roku rozpoczęła jego budowę. Pomagał także finansowo organizacji Zakopiański Dom Zdrowia Bratniej Pomocy oraz Muzeum Tatrzańskiemu. Akcenty góralskie w twórczości wielkiego kompozytora znajdziemy również w operze "Manru" (1901 r.) oraz skomponowanym dla Heleny Modrzejewskiej "Krakowiaku Fantastycznym".

Inne słynne utwory Paderewskiego to: "Koncert fortepianowy a-moll opus 17" (z 1888 roku), "Sonata fortepianowa es-moll opus 21" (1903 r.), "Wariacje fortepianowe es-moll opus 23" (1903 r.) oraz cykl "Pieśni" do poezji C. Mendèsa (1903 r.).

W roku 1910 ufundował w Krakowie Pomnik Grunwaldzki autorstwa A. Wiwulskiego, upamiętniający 500. rocznicę bitwy pod Grunwaldem (14 lipca 1410 roku). W czasie I wojny światowej współorganizował ochotnicze oddziały polskie w USA oraz założył z Henrykiem Sienkiewiczem (polskim laureatem literackiej nagrody Nobla) Komitet Pomocy Polakom Ofiarom Wojny w Vevey i Polish Relief Found w Londynie.