Ignacy Jan Paderewski

Ignacy Jan Paderewski (1860-1941) – pianista, kompozytor, polityk, działacz społeczny i Premier Polski. Studiował fortepian w Instytucie Muzycznym Warszawskim u Śliwińskiego i Janothy. Kontynuował studia kompozytorskie w Berlinie oraz pianistyczne we Wiedniu. Wykładał w Instytucie Muzycznym Warszawskim, został profesorem konserwatorium w Strasburgu. Wyjechał z Polski, mieszkał w Londynie, Szwajcarii, a potem w USA. Jego twórczość kompozytorska utrzymana była w stylistyce neoromantycznej. Paderewski był ogromnie popularny, koncertował na całym świecie. Skomponowana przez niego opera "Manru" (1901, Drezno) została wystawiona w Metropolitan Opera w Nowym Jorku (1902). Dzięki swej popularności działał na rzecz odzyskania niepodległości swojej ojczyzny. Przed każdym ze swoich występów przemawiał na temat postulowanej przez niego niepodległości Polski. Po wybuchu I Wojny światowej założył wraz z Henrykiem Sienkiewiczem w Szwajcarii w Komitet Generalny Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce oraz w Anglii Polish Relief Fund. W latach 1917-18 reprezentował w USA komitet Narodowy Polski. W 1918 powrócił do kraju, a w 1919 został premierem i ministrem spraw zagranicznych. Był sygnatariuszem traktatu wersalskiego. W latach 1920-21 był wysłannikiem Polski do Ligi Narodów. W 1922 wrócił do USA i zaczął ponownie koncertować, zarabiając ogromne ilości pieniędzy, które następnie przeznaczał na cele charytatywne. Po wybuchu II wojny światowej Paderewski wszedł w skład władz Polski na uchodźstwie. Zmarł w roku 1941 w USA. W roku 1992 sprowadzono jego szczątki i złożono w archikatedrze św. Jana w Warszawie. Paderewski otrzymał wiele odznaczeń i wyróżnień, m.in.: Virtuti Militari, Order Imperium Brytyjskiego, doktoraty honoris causa wielu uniwersytetów w Polsce i za granicą.