Henryk Sienkiewicz

Henryk Sienkiewicz (1846-1919) – pisarz, publicysta, działacz społeczny. Studiował w Szkole Głównej Warszawskiej, początkowo medycynę, potem prawo, ostatecznie skończył kierunek Filologiczno-Historyczny. Sienkiewicz był świetnym publicystą, współpracował m.in. z „Tygodnikiem ilustrowanym”, „Gazetą Polską”, był współwydawcą „Niwy” i redaktorem „Słowa”. Jego podróże do Afryki i Ameryki zaowocowały wydaniem listów z podróży. W początkowym etapie swojej twórczości literackiej pisał głównie nowele, w których poruszał problemy społeczno-obyczajowe w duchu ideologii pozytywistycznej (Janko Muzykant, 1880; Szkice węglem, 1880; Latarnik, 1882). Światową sławę zyskał dzięki swoim powieściom historycznym: Trylogia - Ogniem i mieczem (1884), Potop (1886) i Pan Wołodyjowski (1888); Rodzina Połanieckich (1894); Quo Vadis (1896); Krzyżacy (1900); W pustyni i w puszczy (1912). W roku 1905 jego twórczość została uhonorowana literacką nagrodą Nobla. Po wybuchu I wojny światowej Sienkiewicz wyjechał do Szwajcarii, gdzie współzałożył Szwajcarski Komitet Generalny Pomocy Ofiarom Wojny w Polsce. Zmarł w Szwajcarii, gdzie go pochowano. W 1924 roku jego prochy złożono w Warszawie w archikatedrze św. Jana.