Henryk Sienkiewicz (1846-1916), wybitny polski pisarz XIX-wieczny, laureat literackiej nagrody Nobla w 1905 roku za całokształt twórczości. Otrzymał ją za "wybitne osiągnięcia w dziedzinie eposu" i - jak podkreślił jeden z jurorów - "rzadko spotykany geniusz, który wcielił w siebie ducha narodu".

Sienkiewicz urodził się w Woli Okrzejskiej w zaborze rosyjskim, w rodzinie o głębokich tradycjach patriotycznych, zaangażowanej w powstania narodowe. Mając kilkanaście lat, odkrył kolekcję staropolskich ksiąg i rękopisów na strychu swojego domu rodzinnego, które stały się językową osnową jego przyszłych powieści historycznych. Zrobił karierę jako dziennikarz i wiele z jego prac literackich było początkowo publikowanych jako opowiadania i powieści w dodatkach ówczesnych gazet. W 1879 roku odbył podróż do Ameryki i wydał potem w Polsce swoje listy z podróży. Spotkał też wtedy swojego przyszłego tłumacza, Jeremiah Curtina. Po powrocie do Polski zaczął pracę nad swoją epicką trylogią o siedemnastowiecznej Polsce: "Ogniem i Mieczem" (1884), "Potop" (1886) i "Pan Wołodyjowski" (1888). Innym tematem historycznym, o którym pisał, była piętnastowieczna wojna między Polską i Litwą a Zakonem Krzyżackim, uwieczniona w powieści "Krzyżacy" (1900). "Quo Vadis" (1896), również powieść historyczna, przedstawia obraz chrześcijaństwa i jego wyznawców prześladowanych w Rzymie podczas rządów cesarza Nerona. Jest to prawdopodobnie jego najczęściej tłumaczone i najbardziej znane dzieło na świecie. Na jego podstawie nakręcono kilka filmów, włączając w to hollywoodzką produkcję z 1951 roku z Robertem Taylorem, Deborah Kerr i Peterem Ustinovem w roli Nerona, a także polski film Jerzego Kawalerowicza z 2001 roku. Trylogia i "Krzyżacy" także przyciągały reżyserów. Aleksander Ford i Jerzy Hoffman zrealizowali swoje filmy w latach sześćdziesiątych, siedemdziesiątych i na początku dziewięćdziesiątych. Henryk Sienkiewicz zdobył taką popularność wśród współczesnych, ze względu na wkład w walkę o niepodległość ("ku pokrzepieniu serc"), że w dowód uznania w 1900 roku zakupiono dla niego ze składek społecznych dworek w Oblęgorku.