Gustaw Herling-Grudziński

Gustaw Herling-Grudziński (1919-2000) - krytyk literacki, prozaik, publicysta. Debiutował w szóstej klasie gimnazjum na łamach „Kuźni Młodych” cyklem reportaży: Świętokrzyżczyzna. W czasie II Wojny Światowej przebywał w stalinowskich więzieniach i łagrach. Z ZSRR wydostał się z Armią generała Andersa. Bral udział w bitwie pod Monte Cassino. Był jednym z założycieli i stałym współpracownikiem Instytutu Literackiego w Paryżu oraz współredaktorem „Kultury”, współpracował z londyńskim tygodnikiem „Wiadomości” i „Radiem Wolna Europa” w Monachium. Do 1988 roku dzieła pisarza były zakazane w Polsce. W latach dziewięćdziesiątych Grudziński rozpoczął współpracę z „Tygodnikiem Powszechnym”, „Rzeczpospolitą” i „Więzią”. Do najważniejszych dzieł autora należą: Inny Świat (1953), Upiory rewolucji (1969), Żywi i umarli (1991), Dziennik pisany nocą 1973-79 (1995), Błogosławiona święta (1996), Dziennik pisany nocą 1980-83 (1996), Dziennik pisany nocą 1984-88 (1996), Dziennik pisany nocą 1989-92 (1997), Don Ildebrando (1997), Gorący oddech pustyni (1997), Rozmowy w Dragonei (1997), Dziennik pisany nocą 1993-96 (1998). Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich. Laureat licznych nagród: „Kultury” (1958), Jurzykowskiego (1964), Kościelskich (1966), „Wiadomości” (1981), włoskiej nagrody Premio Viareggio, międzynarodowej „Prix Gutenberg”, polskiego i francuskiego Pen-Clubu, uhonorowany także doktoratem honoris causa Uniwersytetu Jagiellońskiego.