wielkość czcionki A A A

Finis Poloniae

Jednocześnie państwo - coraz słabsze - nie było w stanie obronić się przed dążeniami sąsiadujących mocarstw. Najpierw w 1772 roku Rosja, Prusy i Austria dokonały pierwszego rozbioru Polski (Rzeczpospolita straciła 1/3 terytorium), w czym wydatnie pomogły im, powiększające chaos wewnętrzny, szlacheckie konfederacje. W latach 90. XVIII wieku radykalne reformy wewnętrzne (Konstytucja 3 maja 1791 roku) ponownie skłoniły Rosję i Prusy, zaniepokojone wizją silnej Polski, do interwencji. Mimo oporu Polska uległa znacznej przewadze: w 1793 roku doszło do drugiego rozbioru Polski. Tym razem wydatną pomocą służyli zaborcom rodzimi zdrajcy spod znaku magnackiej Konfederacji targowickiej. Ostateczny cios polskiej niepodległości zadany został po stłumieniu antyrosyjskiego powstania w 1794 r. (Insurekcja Kościuszkowska). Popularny i mężny "Naczelnik Narodu" gen. Tadeusz Kościuszko (obok gen. Kazimierza Pułaskiego - słynny bohater wojny o niepodległość USA) przegrał po kilku sukcesach decydującą bitwę pod Maciejowicami i dostał się do niewoli rosyjskiej.
W 1795 Rosja, Austria i Prusy podzieliły Rzeczypospolitą pomiędzy siebie, zmuszając Stanisława Augusta do abdykacji. Od tego momentu nazwa Polska miała zostać na wieki wymazana z mapy Europy.

Poleć znajomemu | Wersja do druku