Filozofia Tischnera
Filozofia zawsze towarzyszyła przemianom zachodzącym w literaturze, niekiedy przybierając formę artystycznej ekspresji. Przenikanie różnych dziedzin stało się częste w XX w., gdy popularność zyskał esej filozoficzny, a rosnąca liczba szacownych profesorów uznała za konieczność nawiązanie kontaktu ze społecznością "zwykłych ludzi", choćby na łamach szeroko dostępnej prasy.
Ks. Józef Tischner, Wiara ze słuchania, Kazania starosądeckie, 1980-1992, Znak 1992. Książka otrzymała nominację w plebiscycie „Książka Roku 2009” organizowanym przez Radio Chrześcijanin.
ks. Józef Tischner (1931-2000), przedwcześnie zmarły uczeń słynnego fenomenologa Romana Ingardena, podejmował taką właśnie działalność. Krytycznie nastawiony do fundamentalizmu chrześcijańskiego, w latach 70. XX w. wdał się w spór z filozofią tomistyczną. Później wypracował własną filozofię dialogu, zwaną również filozofią spotkania, a wyłożoną w dziełach "Filozofia dramatu" i "Spór o istnienie człowieka". W refleksji ks. Tischnera kluczowe miejsce zajmowały zagadnienia etyczne. W 1980 r. zbliżył się do NSZZ "Solidarność". Przyczynił się do uświadomienia zmian, jakie spowodował system władzy totalitarnej w każdym, kto pozostawał pod jego wpływem, i pokonania jego pozostałości, określanej mianem homo sovieticus.
