Czesław Miłosz

Czesław Miłosz (1911-2004) - poeta, prozaik, eseista, tłumacz. Laureat Nagrody Nobla w 1980 r. W 1998 r. został laureatem Nagrody Nike za „Pieska przydrożnego”. Otrzymał wiele doktoratów honoris causa w tym uniwersytetu Harvarda i Jagiellońskiego. Od 1951 na emigracji. W latach 90. na stałe powrócił do Polski do Krakowa. Był profesorem na Wydziale Literatury i Języków Słowiańskich Uniwersytetu Kalifornijskiego w Berkeley, potem profesorem uniwersytetu Harvarda. Najważniejsze zbiory poezji to: „Ocalenie” (1945), „Światło dzienne” (1953), „Traktat Poetycki” (1957), „Miasto bez imienia” (1969), „To” (2000). Jest autorem doskonałych esejów, publicystyki i prozy, np. „Zniewolony umysł” (1953), „Rodzinna Europa”, „Ziemia Ulro” (1977), „Historia literatury polskiej” (1969), „Druga przestrzeń” (2002). W 1994 r. Czesław Miłosz został odznaczony Orderem Orła Białego. W 1996 Polskie Radio przyznało mu nagrodę Diamentowy Mikrofon. Czesław Miłosz zmarł w Krakowie, przeżywszy 93 lata. Został pochowany w Krypcie Zasłużonych na Skałce. Rok 2011, w setną rocznicę urodzin poety, został ogłoszony "Rokiem Miłosza" w Polsce.