Polacy uchodzą za romantyków. Romantycy są zaś znani z tego, że lubią spoglądać w niebo. Jednym z pierwszych był Mikołaj Kopernik, który "wstrzymał Słońce i poruszył Ziemię". W ślad za Kopernikiem poszedł Jan Heweliusz, który przebadał Księżyc przy pomocy największego wówczas na świecie, 50-metrowego teleskopu. Zawdzięczamy mu nadanie nazw wielu obiektom na powierzchni Księżyca oraz siedmiu gwiazdozbiorom. Za swe zasługi, znane w całej Europie, Jan Heweliusz został w roku 1664 członkiem Towarzystwa Królewskiego w Londynie, najpoważniejszej instytucji naukowej w ówczesnej Europie.
W niebo lubił spoglądać także Adam Prażmowski, który wyjaśnił mechanizm świecenia korony słonecznej (1860), a także Tadeusz Banachiewicz, twórca teorii krakowianowej. Dzięki jej zastosowaniu zmniejszyła się liczba działań i możliwość popełniania pomyłek w obliczeniach astronomicznych. W 1930 roku uczony obliczył parametry orbity Plutona.
Badania Michała Kamieńskiego pozwoliły bliżej określić daty wydarzeń z historii starożytnej o niepewnym lub nieznanym datowaniu (zburzenie Troi - ok. 1150 p.n.e., katastrofa Atlantydy - ok. 9540 p.n.e.). Polscy astronomowie zajmowali się nie tylko teorią. Mieczysław G. Bekker był konstruktorem i teoretykiem pojazdów, konstruktorem w General Motors w Santa Barbara, doradcą armii amerykańskiej i kanadyjskiej. Od współpracy ze służbami wojskowymi zaczęła się jego przygoda z kosmosem. Bekker został bowiem twórcą koncepcji i współtwórcą konstrukcji księżycowego pojazdu użytego przez wyprawy księżycowe Apollo 15, Apollo 16 i Apollo 17. Był autorem wielu patentów z dziedziny konstrukcji pojazdów, w tym przeznaczonych do pracy na innych planetach. Jednak najbardziej znanym polskim astronomem współczesnym jest Aleksander Wolszczan. Jako pierwszy naukowiec na świecie dowiódł on, że istnieje pozasłoneczny układ planetarny. W 1992 roku natrafił na trzy planety poruszające się wokół gwiazdy neutronowej - pulsara PSR B1257+12 w gwiazdozbiorze Panny.
