Aleksander Fredro

Aleksander Fredro (1793-1876) – najwybitniejszy polski komediopisarz, pamiętnikarz i poeta. Pochodził z rodziny szlacheckiej. Już jako młody chłopak zaciągnął się do wojska, a za udział w napoleońskiej wyprawie na Moskwę w 1812 otrzymał Złoty Krzyż Virtuti Militari. Fredro był aktywny społecznie i politycznie. Należał do Towarzystwa Przyjaciół Nauk oraz do Akademii Umiejętności. Należał do lubelskiej loży wolnomularskiej, był posłem Sejmu Stanowego i Krajowego oraz członkiem lwowskiej Rady Narodowej. Jego twórczość charakteryzuje się wnikliwą analizą obyczajów panujących w ówczesnych czasach, głównie wśród szlachty. Pisywał również wiersze, poematy, aforyzmy, bajki. Do najbardziej znanych utworów należą: "Pan Geldhab" (1818), "Mąż i żona" (1821), "Cudzoziemszczyzna" (1822), "Śluby panieńskie" (1826-1827), "Zemsta" (1832-1833), "Pan Jowialski" (1832). Utwory Fredry weszły na stałe do kanonu polskiej literatury i teatru. W 1822 roku Fredro otrzymał tytuł hrabiowski. W 1865 roku został uhonorowany tytułem honorowego obywatela miasta Lwów.